అతడు అలా మూలం విరిగిన చెట్తులా ఆసుపత్రిమంచమ్మీద
నిస్త్రాణగా నిస్తేజంగా నిద్రపోతున్నాడు.

శ్రేయోభిలాషులగణమంతా ంతా అతని ఆరోగ్యంకోసం
ఆ దేవ దేవుడిని సహస్ర శీర్షలతో ప్రార్ధిస్తూ వున్నది.

శస్త్ర చికిత్స అవసరమన్నారు వైద్యులు.
సరే యేమైనా  సరెఏ ఆయన్ను బ్రదికించంజ్డి చాలు
అంటూ కన్నకొడుకు కన్నీరు మున్నీరుగా
 విలపిస్తూ విన్నవించాడు.
అతనిలో చలనం వస్తుందని అందరూ అఖండజ్యోతుల్లా
వెలుగుతున్న కళ్ళతో ఎదురుచూస్తున్నారు.

అతను నాకు  కావాలని ఆ శ్వేత వస్త్ర ధారి
మొండిగా వాదిస్తూ అత్యవసరమైనవిధంగా  ఆదేశిస్తున్నాడు.

శత సమాధివుత్సవం అతనొక్కడే సమర్ధవంతంగా నిర్వహించగలడని నేను ప్రగాఢంగావిశ్వాసం తో ఉన్నాను.
నన్ను క్షమించండి అతన్నిమీకు మరలా తిరిగి మీకివ్వలేను
నన్ను మన్నించండి అంటూ ఆ శివ రామకృష్ణ హనుందవతార రూపుడు అదృస్యమైపోయాడు. పదుగురి శ్వాసలో అతను అవయవ దానానం చేసినందున ఈ నా అంకిత భక్తుడు  నిక్షేపంగా బ్రదికే వుంటాడు
భౌతికంగా కాకపోయినా తను నమ్ముకున్న ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచంలో---

[నా కన్నా చిన్న వాడయిన స్వంత  తమ్ముడిని కోల్పోయానన్న దు: ఖంతో]
======================================================================================

భక్త్యంజలి
---------------
నిరంతరం నన్ను నీవు
నీ నేత్రయుగ్మంతో
నాదైనందిన చర్య్ల నన్నీంటినీ
క్రమానుగతంగా వీక్షిస్తూనేవ్ వుంటావు.
ప్రభూ!!
ఒక్క సారయినా ఓరకంటితో
నిన్ను త్దేకంగా వీక్షించగల
సదవకాశాన్నిరెప్పపాటయినా నాకందించి
నన్నుధన్యుడిని గావించలేవా , ప్రభూ!!

----------------------------------------------

అనగా అనగా ఒకప్పుడు
గులాబీలన్నీ శ్వేతవర్ణంతో
కళ కళ లాడుతూ
గర్వంగా వికసించేవి.

ప్రణయ భావనలు ప్రపంచంలో
కాలిడాక వంచనాశిల్పుల
వైవిధ్యం విస్తరించడం అక
గులాబీ కన్నెర్ర జేయడం మొదలెట్టింది.

ఇంకా ఆకోపం,ఆవేశం ఆక్రోశం తగ్గినట్లు లేదు.
అరుణారుణార్ణవంతో
లావాలా  సెగలుగక్కుతూ
మృగాళ్ళపై నిప్పులవర్షం కురిపిస్తూనే వున్నది..
---------------------------------------------------

నీవు పట్టుచీరను చుట్టుకుంటే
పుత్తడిబొమ్మను మరిపిస్తావు.
కానీ నేను నీపై  దృష్టిని మరల్చకుండా
చూసినప్పుడల్లా పట్టుగూళ్ళను ఉడికించినప్పుడు
ప్రాణాలౌ వదులుతూ వసివాడుతుండే
పురుగులు నా గుండె గూటినంతా కెలికినట్లనిపిస్తుంది.

నీవు అందంగా నూలుచీరలు కట్టుకున్నపుడల్లా
భారతీయతకు ప్రతిరూపం నీవేనన్నట్లు భావిస్తాను.

కానీ ఆ దుస్తులను తీక్షణంగా గమనించినప్పుడల్లా
పత్తిపండించి ఆరుగాలాలపాటూ శ్రమించి
అప్పులుతీరే ఉపాయంతోచక గిట్టుబాటుకాని ధరలతో
పొలంగట్లమీదనే ఒరిగిపదే కర్షకసోదరుల
కుటుంబాలుకార్చేకన్నీటికాలువలేగుర్తొచ్చి
గుణపల్లా గుచ్చుకుంటూ వుంటాయి.

నీవు ఉన్నిదుస్తులు కప్పుకుని వచ్చినప్పుడల్లా
చలికాలంలోనులివెచ్చదనాన్నిపంచే
 నెచ్చెలివి నీవేననితలచుకుని మురిసిముక్కలవుతుంటాను.

కానీ నామనసుమాత్రమా ఉన్నితీయడంలో ఎన్నిగొర్రెలు
హింసననుభవించాయోనన్న బాధ నన్ను పరాకులో పడెస్తుంది.

అలాగని నీవు శిసిరానికి ప్రతిరూపంగా
పొందికగా నను దరిచేర్చుకుంటానురమన్నప్పుడల్లా
నీసౌందర్యానికి సిగ్గుతోతలదించుకునే హరితపత్రాల గతజీవితమేగుర్తొచ్చి  రంగురంగుల పత్రాలే
పండుటాకులై పడిపోయే శీర్ణపత్రాల శాపగ్రస్తలై భువికేతించిన
గంధర్వోప్సరోభామినులే గుర్తొచ్చి
గుణకారాలతో భాగహారాలతో వక్రంగా విస్తుపోతుంటాను.  

అదే పదివేలు
===============
గుర్తుంచుకో ప్రియతమా!!
నువ్వడిగిన మరుక్షణం

నా ఆశలు, ఆశయాలు,లక్ష్యాలు,గమ్యాలను
ఓ పట్టికగా తయారుచేసి కొద్ది క్షణాలలో
నీకందివ్వగల నేర్పు నాకుందని మరచిపోకు!.

ఇది న్యాయమేనా అని ఒక్కసారి ఆలోచించు.
నా అపజయాల పరంపరపైనే నీవు
నీ దృష్టిని కేంద్రీకరించి నిరంతరం
నీ విలువైన సమయాన్నంతా వెచ్చించి
కంటిలోని నలుసునైనా బండరాయిప్రమాణంలో

పెద్దదిగాజేసి పదిమందిలో నన్ను పలుచనజేయాలన్న
నీతలంపు వరుసగానీవు
ఒకదానిక్రిందనింకొక దానిని ఉదాహరిస్తూ

క్షణాలు నిముషాలు,గంటలు రోజులు నెలలు
అగణితంగా వెచ్చిస్తూ నీకాలాన్ని ఎంతగా
వృధాగా ఖర్చుచేసావో మూల్;యాంకనం చేసుకో
ఏతావాతా మొత్తం మీద యేం సాధించానని
జబ్బలు చరుచుకుంటూ తలెత్తుకు ఎన్నాళ్ళు తిరగగలవో
సమ్యక్ దృష్టితో సమయానుకూలంగా పరిశీలించు చాలు అదే పదివేలు..
=============================================

చిరకాల వాంచ.
-----------------------రావెల
================================

నిశ్శబ్దం బంగారమన్నారు
ఐనా అంత ఖజానాను నాలో దాచుకునే చోటెక్కడ?

నిబద్ధత అపురూప కానుకని సెలవిచ్చారు
యేంఒ అంతటి అమూల్యమైన జ్ఞాపికను నేనేక్కడ భద్రపరచ గలను?
సహనం గొప్ప ఆభరణమని శ్లాఘించారు
దాని పుట్టు పూర్వోత్తరాలనుగూర్చి
విచారించడం ఉత్తమమని ఆశపడను.

సమ్యక్ దృప్క్పధంతో జీవనం సాగించడం
గొప్ప వరమని ఇతోధికంగా హితవు పలికారు.
అంత వరప్రాసాదాన్నందుకోగలిగిన యోగ్యతనాకు లేదని నిశ్చయించుకున్నాను.

ప్రేమించేహృదయం కలిగివుండడం  ఓ అనిర్వచనీయమైన అనుభూతని
అన్నారు
ఆమరపురాని మరువలేని అనుభవంతో నిండిన క్షణాలను
శాస్వతం చేసుకోవాలన్నదే నా చిరకాల వాంచ.

==========================================

దైనందినం
----------------
మధుమేహపు మాత్రతో నా ఫలహారం
స్వీకరించడం ప్రారంభవుతుంది.
నెత్తురుపోటుకు వేసుకోవాల్సిన బిళ్ళతో
నా మధ్యాహ్న భోజనం అయిందనిపిస్తాను.

సాయంత్రం వేడి తేనీరును ఆబగాతాగేస్తాను
వెన్వెంటనే యాంటాసిడ్ గోళీని చప్పరిస్తాను.

రాత్రయేసరికిబహుళార్ధ సాధకమైన
 "విటమిన్ గుళిక"ను
వేసుకోవడం మరిచిపోను
దాంతో రాత్రి ఆహార పచనం పూర్తవుతుంది.

చేయెత్తి శుభరాత్రంటూ
"నిద్రమాత్ర*"ను చప్పరిస్తూ
ఆదేవతఒడిలోకి నెమ్మదిగా జారుకుంటాను.
*కల్పితం 

ఆ వర్ణచిత్రం-----
--------------------రావెల
===========================
గోడకు స్థాణువులా వ్రేలాడుతున్న 
ఆవర్ణ చిత్రం వైపు తీక్షణంగా చూసి
ఒక్కుదుటన అప్రతిభుడనయాను. 
ఎంత మనోహరంగా తీర్చిదిద్దబడినదీ చిత్రం!!
అస్తమించే సూర్య భగవానుడివైపు 
కన్నార్పకుండా తిలకిస్తున్న ఓ వృద్ధుడు. 
అస్తమిస్తున్న సూర్యుడివైపు తదేకంగా దృష్టిని
సారిస్తూ మరో అజ్ఞాతలోకంలో 
విహరిస్తున్న అనుభూతినందుతున్న దృశ్యం అది. 
అతని హృదయమంతటా అనిర్వచనీయమైన ఆనందం.
అతని అంతరాత్మ అస్తమించేసూరుడితో తదేకమైనట్లున్నది.
అతని తనువు ఆనంద వార్ధిలో మునకలేసి తేలుతున్న వైనం.
మనసు మాత్రం సురభిళ పరిమళాలచెంతకు దౌడుతీస్తున్న అనుభూతి.

ఆవృద్ధుడిలా నేను ఆ వర్ణచిత్రం మీదనుండి దృష్టిని మరల్చలేని
వైనం నన్ను పూర్తిగా ఆధీనుడినిచేసి అలరిస్తున్నది. 
సష్టిపూర్తిని దాటేసిన నాకూ ఆ చిత్రం తో ఎందుకో అంత 
పరవశానురాగసంతుష్టి?
================================

ప్రణయవిహంగం--
===============

నేను నిరంతరం రెక్కలనాడిస్తూ
గాలి ఊసంటూ లేని ఆకాశంలో
తలక్రిందులుగా తిరిగి
రకరకాల విన్యాసాలను
గగన తలం మీద గగుర్పొడిచేలే
చేస్తూ వుంటాను.

నేనొక మృధు మధురంగా
పల్లవీకరించబడిన పాటను.
కొండల్లో కోనల్లో మాత్రమే
శబ్దరహితంగా శ్రవణ పేయంగా
ప్రతిధ్వనిస్తుంటాను.

నేను మధురాసవం నింపబడని గాజుపాత్రను
అంతరాంతరాల అంతరాత్మల్లోంచి
బుస బుసా పొంగి ప్రవహిస్తూ వుంటాను.

నేను వసంత ఋతు చ్చాయల్లేని
తరువును.
మండటం, గజగజ వణికించడం
పండుతాకులై రాలడం మాత్రమే తెలిసినజ్ఞానిని.
నేను పదాలకోసం వెదుకనవసరంలేని పద్యాన్ని
ప్రేమించే హృదయాలకు బాసటగా నిలిచే
భావగీతాన్నికూడానేనే.
ప్రణయాంతరంగాలను
పవిత్రంగా భావించి ప్రవర్తించే వారి
చుట్టూ ప్రదక్షిణలుచేసే ప్రేమామృత వర్షిణిని.
===========================

స్వప్న మాధుర్యం

------------------

నా ప్రశాంత స్వప్నాలకు
భాషాభేషజాల్లేవు.

గ్రీష్ర్తువులో అవి హాయిగా
వసంతగానం చేస్తాయి.
హేమంతంలో నులివెచ్చదనాన్ని
ఆప్యాయంగా అందిస్తాయి.
శిశిరం వచ్చేసరికి కొత్త దుస్తులకోసం
యాగీలు చేసే కురాడిలా దిశమొలతో
దేబిరించుకుని స్థాణువుల్లా నుంచుంటాయి.
వసర్తువుకు చేరువవుతుండగానే
నననవోన్మేషంగా నవ్వుతూ పలుకరిస్తాయి.

మానవీయ మూల్యాలను మహత్తుగా భావించి
హృదయపురస్సరంగా ఆలింగనం చేసుకుంటాయి.

మానవతాజయపతకలేమనమిద్దెల ఎగరాలని పదే పదే హెచ్చరిస్తాయి.
నిజాయితీ నిబద్ధత నిజమైన ఆస్తులంటూ
అసలు సిసలు నిజాన్ని ఆవిష్కరిస్తాయి.
సహనం అహింస తమకు హృదయాంతరాళాలో ప్రవహించే
నెత్తురు బిందువులని పదే పదే గుర్తు చేస్తాయి.
నా స్వప్న సీమలన్నీ జీవన గమనానికి
చేరువగా చేరి చిరంజీవులుగా మనగలగాలనే నా ఆకాంక్ష.

విన్నపాలు వినవలె--
-----------------------------రావెల
మేఘాలు
నీలి ఆకాశాన్ని ఆక్రమించి
ఆలింగనం చేసుకుంటున్నాయ్
తారాచంద్రులతో గగన సీమనంతటినీ
 తళ్కొత్తించాలన్న తపనతో.


జలజల ప్రవహించేనీరు
సముద్రునికి సాగిలబడి నమస్కరిస్తున్నది
వాన చినుకులతో మరల మరలా
భూమాతను పులకింపజేయమని అభ్యర్ధిస్తూ.


గాలిహాయిగా వింజామరలతో వీవనలు మొదలెట్టింది.

ఆరోగ్యాన్ని అందరికీ అందివ్వమని ఆదిత్యుడికి ఆహ్వానాలనదింస్తూ.


వెలుగుతున్న దీపం గాఢంగా తన సద్భావనను ప్రకటిస్తున్నది
చీకటిని కూకటి వ్రేళ్ళతో పెకలించడం ప్రారంభించండని.


భూదేవి అందరికీ వినమ్రంగా వినతులనందజేస్తున్నది
కాలుష్యపు కోరల్లో చిక్కుకోనివ్వకుండా తనను సం రక్షించమని.
===========================================

నీ ప్రేమలేఖలన్నింటినీ
శోకజలధిలోకి గిరవాటేసాను.
ఒక్కొక్క అక్షరం కంటతడిపెడుతూ
ఆలోచన సమాహారంతో ఆవేదనపడుతున్నాయి.
చిరునగవులతో మెరిసే అధరాలు
ఆత్మీయనురాగలతో పలకరించే
నీ నేత్రద్వయం
మధురాతిమధురంగా శ్వాసించే స్వప్నాలు
అన్నీ సానుభూతి పవనాల జడిలో మునకలేసాయి .
నీవుకూడా లెక్కించినట్లు లేదూ
నేనూ గమనించిన దాఖలాలేదు.
కానీ పాపం ప్రణయ పాధోరాశిమాత్రం
పరిద్Zఏవనంతో వలవలా యేద్చేసింది.
ఉప్పొంగి ప్రవహించే ఉప్పెనలనుపోలిన దు :ఖంతో.
====================================

నాచుట్టూ వతావరణం
శీతలమయమై నన్ను ఘనీభవింపజేస్తూ
వణికిస్తూ వుంటే
ఎగసి పడే నిప్పుకణికలకు సన్నిహితంగాచేరుకుని
కవోష్ణరుధిర ధారలకై తపిస్తాను .

అది అలాకాక ఆవిరులూదడం మొదలెడితే
ఎదురుగా వున్న ఖాళీ
గ్లాసును మంచుముక్కలతోనింపి
ఆఉష్ణాన్ని చల్లబరిచేప్రయత్నం చేస్తాను.
ప్రకృతి ఎప్పుడయినా సహాయ నిరాకరణచేస్తే
నేనేతనదగ్గరకువెళ్ళి ప్రణమిల్లి
కరుణించమని మనసారా వేడుకుంటాను.
ప్రకృతేమో నీచుట్టూ పరిభ్రమిస్తూ
పునీతంకావాలని తహ తహ పడుతుంది
.

నీవేమో ప్రకృతిచుట్టూ ప్రదక్షిణలుచేసి

ఒక పూర్ణ వలయాన్ని నిర్మిస్తూ సంతసిస్తావు.

==================================