ఉదయసంధ్య------
================

తమలోతామే మాట్లాడుకునే తరుసమూహం.

మౌనాన్నాశ్రయించిన చీకటిరాత్రులు
ఆత్మానుసంధాయకమైన సంగీత స్వరాలు.
ఎదురుగా రాజుకుంటున్న బొగ్గులకుంపటి.
దగ్గర్లో సోఫాలో ఓ మూలన కూలబడిననేను.

ధారాపాతంగా కారుతున్న కన్నీరు.
ఆపాలని ఎంతగాశ్రమించినా ఆగడంలేదు
లోపలికి ప్రవేశించి తీవ్రంగా చొచ్చుకుపోతున్న నొప్పి.
మాటలు ససేమిరా  పెగలడంలేదంటూ  భీష్మించుకు కూర్చున్న సమయం.
చందమామ నిస్సత్తువగా వాలిపోయి తారలు ఆకాశంలో
పరిచిన తివాసీపై ఒక్కుదుటున రాలిపడిపోతూ.

దుమ్మూ ధూళీతో క్రమేపీ విస్తరిస్తూ పోతున్న చీకటి.
పర్వతాలవెనుకగా ఉదయించడానికి సిద్ధమౌతున్నదినకరుడు.
కువకువలాడుతూ సందడిచేస్తున్న విహంగ తతి సామూహికంగా
సుప్రభాత శ్లోకాలను వల్లిస్తూ మేల్కొల్పు గీతాలను పాడుతూ.
కొంగ్రొత్తరోజుకు శుభ స్వాగతం పలుకుతున్న క్షణాలు.
ఇక వెనుదిరిగిచూసుకోవాల్సిన అవసరమే లేదు.
ఇక ధరిత్రిమీద పాదాలను మోపబోతున్నానన్న ధీమాతో
చిరుదరహాసాలను కొంగ్రొత్త చిగురులుగా తొడుక్కుని సంతసంగానేను.
ఉదయసంధ్యను హృదయంగా చేసుకోవాలని
 ఉవ్విళ్ళూరుతూ  నా అంతరంగం.
[ఓ ఆంగ్లకవిత ఆధారంగా]
===========================