జిగీష
---------------రావెల
==============================

అమ్మ ఎలావుంటుందో ఊహించుకోలేని ప్రాయం.
ప్రసవసమయంలో గుర్రపు వాతం వచ్చి
సరయిన వైద్య సౌకర్యాలులేని పల్లెలో
పరమపదించిందని మాత్రం తెలుసు.

అమ్మ చాల అందెగత్తెయని ఒక కులానికీ ఇంకొక మతానికీ
పట్టుబడని సౌహార్ద సేతువనీ అమ్మను గూర్చి

అందరూ ప్రశంసార్హంగా పలుకుమంతూడం మాత్రం విన్న గుర్తు.
యేకోణంలో అందంగా ఉంటుందో మూల్యాంకనంచేయలేని చిరుత ప్రాయం.

ఆరోజు పదకొండుగంటలప్పుడు స్కూలు ప్యూను వీరయ్య
మమ్మల్ను చంకలోవేసుకుని ఇంటిదగ్గర దీనంగా దిగాలుమొహంతో
దించిన గుర్తు మాత్రం మనో ఫలకంపై ముద్రితమై శాశ్వతత్వాన్ని
పుణికి పుచ్చుకుందని మాత్రం ఊహకందుతున్నది.

మొన్న చిన్నతమ్ముడు అకాస్మాత్తుగా అనారోగ్యంపాలై అసువులుబాశాడని తెలిసాక
అక్కయ్య బాధల బస్తీలో మంచానికేపరిమితమైన దశలో
వాడికి అమ్మ ఎలావుంటుందో తెలియని వయసులో అమ్మ అసువులు బాసింది.
ఒఇప్పుడు వాడూ అమ్మదగ్గరకెళ్ళాడని విలపిస్తూ అన్నం ముట్టడంలేదని ఎలిసాక
అమ్మను అక్కలో చూసుకునే యోగానికి దూరమైన మా దురదృష్టానికి పదే పదే
బాధపడుతూ--అంతక్రితం రెందు మూడురోజులముందే అక్కయ్యను చూడాలని
పట్టుబట్టి వెళితే అరేయ్ నీకొడుకు అచ్చం అమ్మలా వున్నడురా అని చెప్పుకుంటూ
మురిసిపోతున్న అక్కయ్య కళ్ళలో అమ్మను చూడగలనేమో నని తహ తహ లాడిన వేళ.



వీడు అచ్చు ఆడపిల్లలా పుట్టివుంటే బావుడేదని గజల్లు పాడిన సుపుత్రుడిని
అభినందిచిన డా/ సి.నా రె.పలుకులు మరలా వేదవాక్కులైశ్రవనానందంకలిగించిన మదురక్షణాలు
మళ్ళే కనుల  ముoదు సాక్షాత్కరించిన మధుర క్షణాలు గుర్తుకొచ్చి
పెదవులపై చిరుదరహాస చంద్రికలను చిరంతనంగా ముద్రించినవేళ.

అప్పటికాలంలో అమ్మ చాయాచిత్రం తీసిన నాధుడెవ్వరూ ఎందుకులేరొనన్న
మారుమూల పల్లె టూరి గుండె ప్రశ్నించిన తీరు విస్మయం కలిగించింది.

స్నానాలగదిలో చెవి దుద్దులో మంగళసూత్రాలో మరిచిపోయి నాన్నచేత
చిరునవ్వులతో చీవాత్లలమంటి మందలింపులను గుర్తు చేసుకుంటూ
ఉదయాన్నే లేవగానే కచ్చికతో పళ్ళుతోముకుని నుదిటన కుంకుం బొట్టుపెట్టుకుని
మంగళసూత్రాలను కళ్ళకద్దుకున్న అమ్మరూపమే మదిలో కదులుతూ కలవరపెడుతూన్న వైనం .
======================================================