అంతర్వీక్షణం
------------------రావెల

ఆవిడ కన్నుల్లో
అనంతాంబరపు నీలి నీడలు  చూసిన గుర్తంటూ లేదుగాని
సం యమనానికీ సహనానికీ సోదాహరణంగానిలిచిన
సౌహార్దానికి సేతువయిన సమతుల్యతను మాత్రం చూసిన గుర్తు.

పరమపద సోపాన పటంలో నాలుగు దశాబ్దాలుగా
స్వయంకృషితో నిచ్చెనమెట్లను ఒక్కొక్కటిగా ఎక్కుతూ

నిగర్విగా, నిండుమనసుతో కన్నపిల్లలను,తల్లిదండ్రులనూ
అత్తామామలనూ అనురాగాభిమాన పురస్సరంగా మనుమలతో
మనుమరాండ్రతో తాదాత్మ్యంచెందుతూ పరవశించిన శుభ ఘడియలు మార్త్రమే
నా మనో ఫలకంపై ముద్రితమయ్యాయేగాని అనారోగ్యపు సరీసృపాలు
కాటేసి తీరుతాయన్న ఆలోచనగానీ, భయాందోళనలు గానీ పడినగుర్తులు మాత్రం
ఆమె వదనారవిందంలో గమనించిన జాడలు మాత్రం ససేమిరా చూసిన దాఖలాల్లేవు.
 ఎదుటివారి చిరాకు ఎంతటిదయినా చిరునవ్వుతో స్వీకరించి పరిష్కరించగల
సత్తా తనకుందని మాత్రం నాకు సంపూర్ణంగా విశ్వ్వాసమచంచలమైన నమ్మకం.

మల్లెపూవుకన్నా స్వచ్చంగా నవ్వగలిగిన తనకు నవ్వుల నజరానా నందించగలగడం
తప్ప మరేమీ ఇవ్వలేని నా వ్య్ధార్త యదార్ధ హృదయం ఘోషిస్తున్నది.

[[ ఆమె లేకుండా రెండేళ్ళు గడిచాయన్న ఆలోచనను అంతర్వీక్షణం చేసుకుంటూ]